Tacy artyści jak Steven Shore, fotografując przyziemne sceny, potrafią swoimi zdjęciami zmienić mentalny stan widza. Zastanawia mnie, na ile jest to efekt samej sceny, perfekcyjnej techniki, kompozycji zdjęcia itd., a ile w tym "magii" samej fotografii. 

Wyobraźmy sobie zwykłą ulicę, dzień jak każdy inny. Idziemy dobrze znaną trasą i nagle zauważamy fotografa - stoi przed aparatem na statywie i robi zdjęcie. Stajemy mu za plecami i patrzymy: cóż on tam fotografuje? Nie widzimy nic szczególnego. A teraz sytuacja druga - siedzimy w wygodnym fotelu, oglądając ten sam widok uchwycony na zdjęciu w pięknie wydanym albumie. Obraz w albumie niby ten sam, ale jakże inaczej odbierany. Skłania do uważnej obserwacji i do poszukiwań znaczenia, jakie nadał mu (lub chciał nadać) fotograf. "Magia" fotografii działa? A może to tylko kwestia kontekstu, w którym widzimy obraz? 

Nie lubię tej "kontekstowej wartości dodanej". Wolę, by moje obrazki były czymś innym niż "katalizatorem" myśli u oglądającego. Nie chcę zamrażać rzeczywistości by pokazać chwilę, której normalnie się nie widzi - ja chcę stworzyć na obrazku nowy, inny świat. 



Zero Image 2000, Ilford fp4+, filtr ciemnożółty, skan negatywu